مرگ و مار

بر اساس اسطوره‌اي از ووتو (در كامرون)، روزي سرور ـ خدا، پيام‌رسان مخصوص خود را كه يك حربا بود، فراخواند و به وي گفت: «به نزد مردم روي زمين برو و اين خبر خوب را براي آنان ببر، كه آنان مانند همة حيوانات مي‌بايستي بميرند، اما دگرباره از گور خود برمي‌خيزند.» حربا به زمين آمد، اما اين حيوان پيوسته با احتياط گام برمي‌دارد و عادت دارد كه بايستد و استراحت نمايد و به دور و بر خود نگاه كند. سفر حربا از شهر خدا، به شهر آدميان، چهار روز به طول انجاميد. در اين زمان مار، از خبر خدا آگاه شد، و در انديشة نيرنگ زدن به آدميان بود. وي به شهر آدميان رفت و اعلام داشت: «خدا مرا با پيام زير به سوي شما فرستاده است: همة كساني كه مرده‌اند، براي ابد، در گور خود باقي مي‌مانند و هرگز، باز نمي‌گردند. مرگ، آنان را تا ابد نگاه مي‌دارد.» مرگ سخنان مار شنيد و شادمان شد، زيرا مرگ حريص است و مردم را بيش از هر زمان ديگري در هنگام نيايش، با خود مي‌برد.

هنگامي كه سرانجام حربا به مقصد مي‌رسد، مردم شهر را فرا‌مي‌خواند و رسماً گفتار خدايشان را به گوش آنان مي‌رساند و اعلام مي‌دارد: «مردم بعد از مرگ، باز خواهند گشت.» مردم حربا را دروغگو خواندند و گفتند ما سخنان مار را كه زودتر از تو آمده بود، باور مي‌كنيم. حربا جواب داد: «ممكن نيست و من پيام‌رسان راستگوي خدا هستم.» سپس مردم مار را از لانة خود در زيرزمين فراخواندند و از او پرسيدند كه چه كسي به وي گفته است كه مردم براي ابد خواهند مرد. مار گفت «خدا به من گفته است.» حربا گفت «او دروغگوست بياييد تا با هم، به شهر خدا برويم تا وي بگويد كه حق با كيست؟» بنابراين، آنان به نزد خدا رفتند. خدا سخنان هر دو طرف را شنيد و گفت «مار دروغ گفته است. من هرگز پيامي به وي نداده‌ام. اما اولين پيامي كه به مردم داده شده است، بايد برجا بماند و نمي‌توان آن را، باطل نمود. مرگ از همان دَم و از همان زماني كه اين مطلب را شنيد، افراد بسياري را با خود مي‌برد، و براي تنبيه تو اي مار، مردم تا ابد از تو متنفر خواهند بود و هر زمان كه تو را ببينند مي‌كشند.» و بدين‌گونه شد كه انسان‌ها مي‌بايستي بميرند و هرگز بازنگردند.

در اسطورة ووتو، به مانند داستان آدم و حوا، مار نيرنگ‌باز موجب ميرايي آنان شد. در بسياري از مناطق آفريقاي مركزي و جنوبي، حربا به عنوان حيواني محتاط و بي‌اشتباه شناخته مي‌شود. اين حيوان، به عنوان نمادي از خرد و دانش مورد پذيرش است، زيرا خدا به حربا اعتقاد بسيار دارد. مار، هدية ناميرايي از سوي خدا را حفظ نمود و بدين لحاظ است كه پوست مي‌اندازد و حياتش احيا مي‌گردد.

منبع:ریچارد كاونديش،اسطوره شناسي:دايره‌المعارف مصوّر اساطير و اديان مشهور جهان، ترجمه‌ي رقيّه بهزادي، تهران،نشر علم،چاپ اوّل،1387

You might also like

Leave A Reply

Your email address will not be published.