ميمون از تخمي زاده شد كه در قلهي كوهي در آئولاي بر ساحل شرقي از باد بارور شد. ميمون به گونهاي غريب فنون جادوگري را از دائوگرايي جاودانه فرا گرفت و اين رهرو او را كاشف اسرار لقب داد و به او ياد داد كه به دلخواه خود به هيئت هاي متفاوت درآيد و در آسمان پرواز كند. پس با كشتن هيولايي كه او و ميمونهاي ديگر را آزار ميدادهمهي ميمون هاي دنيا را در قلمرو اين هيولا بسيج كرد و با به چنگ آوردن سلاح جادو از شاه اژدهاي درياي شرقي به دعوي سروري چهار اقليم برخاست.
در ضيافتي كه به افتخار كاشف راز برپا شد ميمون با افراط در بادهنوشي مدهوش شد و خادمان فرمانرواي دوزخ ميمون را گرفتار و در جايگاه خطاكاران در دوزخ به زنجير كشيدند. ميمون پس از هشياري بندها را گسست و دفتر ثبت اعمال و سرنوشت دوزخيان را دزديد و در آن دست برد و نام خويش و نام همهي ميمونهاي خطا كار را از دفتر زدود.فرمانرواي آسمان كاشف راز را به بارگاه خويش فراخواند و پس از برشماري خطاهاي او سرانجام او را مورد عفو قرار داد و مهتري و نظارت بر اصطبلهاي آسماني را به او واگذار كرد. وقتي كاشف راز از سبب انتصاب خود بر اصطبلهاي آسماني، كه رام كردن او بود، آگاه شد، عصيان كرد و به كوهستان “هواگوئو” گريخت. سپاهيان فرمانرواي آسمان كوه را در ميان گرفتند و نبردي سهمگين در گرفت ، نبردي كه به شكست و عقب نشيني سپاهيان آسمان انجاميد. پس كاشف راز خود را فرمانرواي آسمان و قديس بزرگ ناميد. فرمانرواي آسمان به دلجويي ميمون پرداخت و با انتصاب او به رياست “باغ هلو”ي آسماني و خاستگاه جاودانگي ، به قوانين آسمان گردن نهاد. متأسّفانه به هنگام برگزاري جشن جاودانگان در باغ هلو و خاستگاه جاودانگي، فراموش كردند ميمون را به جشن دعوت كنند و كاشف راز به انتقام اين بي توجّهي خوردنيها و شراب جشن و” هلوي بي مرگي” را خورد و اكسير جاودانگي را از خانهي “لائو جون” دزديد و با خوردن آن جاودانه شد. پس كاشف راز به كوهستان هوا-گوئو رفت و منزوي شد. نافرماني كاشف راز خدايان و بغ بانوان را گران آمد و سرانجام در نبردي كه در گرفت با آن كه ميمون همهي جادوها را به كار بست، اسير شد و فرمانرواي يشم فرمان قتل او را صادركرد. فرمان فرمانرواي يشم به سبب آن كه ميمون با خوردن هلوي بي مرگي و اكسير زندگي جاودانه شده بود ، غير قابل اجرا بود. پس فرمانرواي يشم ميمون به بند كشيده را به لائوجون وانهاد تا او را در كورهي كيمياگري بسوزاند.لائوجون ميمون را به كورهي كيمياگري افكند و چهل و نُه روز كوره را گداخت.[(عدد چهل و نُه در چين همانن عدد چهل در ايران نماد كمال و پايان يك دوره است)]پس از چهل و نُه روز كه كوره از تف به سپيدي گراييده بود، ميمون دريچهي كوره را گشود و آسمان را به تباهي تهديد كرد. پس فرمانرواي يشم وحشت زده بودا را نزد ميمون فرستاد تا سبب آرزوي او را در تملّك آسمان بپرسد. كاشف راز در پاسخ بودا كه از او پرسيد چرا در آرزوي تملّك آسمان است گفت:بدين دليل كه توانا و هشيار است. و زماني كه بودا از او خواست دليلي براي اثبات اين ادّعا بياورد،كاشف راز گفت نهتنها رويينتن و جاودانهام كه به هفتاد و دو هيئت نمايان ميشوم و ميتوانم صد و هشتاد هزار لي پرواز كنم. بودا كه در ادعاي ميمون به ديدهي ترديد مينگريست از او خواست كه ادعاي خود را ثابت كند. پس ميمون به پرواز درآمد و فاصلهي آسمان و زمين را درنورديد و بر دامنهي كوهي در زمين به نشانهي تملّك شاشيد.[(حيوانات چنين ميكنند)] و به نزد بودا بازگشت. در برخي روايات ميمون چون جهانگردي مؤدب نام خود را بر سنگي در دامنهي كوه نقر كرد.) بودا قاهقاه خنديد و گفت:«تو را حتّي ياراي پرواز در فاصلهاي به اندازهي كف دست من نيست،آنچه كوه پنداشتني نه كوه بلكه بن انگشتان من بود» و بن خيس يكي از انگشتان خود را به او نشان داد. پس بودا ميمون را اسير و در كوهي جادويي زنداني كرد.
روزگاري دراز ميمون در آن كوه زنداني بود تا “بوديستوه گوانيين” ميمون را به همسفري تانگسنگ در زيارت و سفر به بهشت غرب برگزيد تا به جستجوي كتابهاي تعاليم بودا برخيزند. ميمون سوگند خورد كه يار تانگ سنگ باشد و از او اطاعت كند و او را از خطرات رهايي دهد. و ميمون همسفر تانگ سنگ شد. ميمون با وجود وسوسههاي نفس و خطرات هشتادگانهي مسير براي زائران،در تمام طول را به سوگند خود وفادا ماند.در بازگشت آخرين خطر در انتظار زائران بود: لاكپشتي غول پيكر، كه سوگند خورده بود به زائران وفادا باشد و آنان را از رودي خروشان كه بر سر راه آنان بود عبور دهد،بدعهدي كرد و در ميانه رود به زير آب رفت و زائران را دستخوش امواج سهمگين يساخت. امّا زائران با شنا كردن به سلامت به ساحل رسيدند و مورد استقبال خاقان و مردمان قرار گرفتند.
آخرين افتخارات پايان اين سفر از جانب سورايي آسماني فراهم شد: بوداي مي-لو(بوداي آينده) رياست شوراي آسماني بزرگداشت زائران بهشت غرب و همراهان به استقبال زائران شتافتند. تانگسنگ به افتخاري رهبري حواريون بوداي پيشين نايل آمد. ميمون خداي پيروزمند جنگ لقب يافت؛ و جوجا-جايه خوك فرّاشباشي معبد بزرگ فرمانرواي آسمان شد. اسب تانگ سنگ و حامل كتابهاي مقدّس نيز هيئت ديگري يافت و اژدهاي چهارپنجه و فرمانرواي اژدهايان زميني شد. در آغاز سفر تانگ سنگ كلاهخودي بر سر ميمون نهاده بود كه به جز كمك تانسنگ سر را از آن رهايي نبود، و اين كار بدان دليل انجام شد تا ميمون هميشه با احساس كلاه سوگند و ميثاق خود را به ياد آورد. اكنون سفر پايان يافته بود. كاشف راز نزد تانگسنگ رفت تا او را از قيد كلاه خود رها سازد. و تانگسنگ او را گفت كه روشنشدگان را كلاهي نيست. كاشف راز دست به جانب كلاه برد و كلاهي نيافت.
منبع : اساطير چين/آنتوني كريستي/محمد حسين باجلان فرخي