انسان و جاودانگی

پس از شکل گرفتن هستي بشري، نخستين چيزي كه انسان خواستار آن شد، جاودانگي و بي‌مرگي بود.[در اساطیر تورات] آدم و حوّا توسط مار اغوا شدند و در نتيجه، جاودانگي خود را از دست دادند. اما اين شكست را، فرزندانشان، بدين طريق جبران مي‌كنند كه نسل آنان بر روي زمين، ادامه مي‌يابد. ايتونده‌نيا ـ خدا، در نكوندو در زئير مي‌بايستي مي‌مرد، زيرا او قرباني ارواح قدرتمند جنگل شد. وي نخستين انساني بود كه مرگ او مطرح مي‌شود. وي در صحرا، در هنگامي كه همسرش در خانه مشغول كار بود، جان داد. حشرات براي نخستين بار، از بدن در حال پوسيدنش، بيرون آمدند. شيپور مخصوص شكار وي، كه در كلبة همسرش آويخته بود، به عنوان نشان مرگ او، شروع به نواختن كرد. در همان زمان، پسر او يعني ليانجاي درخشان از ساق پاي مادرش تولد يافت، و در همان هنگام، پدر برخاست. اين انديشه، كه پدر از طريق تولد پسر خود به دنيا باز مي‌گردد، تفكري معمول در آفريقا به همين گونه است بازگشت پدربزرگ از طريق نوة خود. اقوام بسياري نام پسر جوان را از نام پدر يا پدربزرگ متوفاي او مي‌گيرند.

قوم وافي‌پا در زئير مي‌گويند كه روزي خدا به زمين فرود آمد و فقط، مار به استقبال وي شتافت، زيرا همة موجودات ديگر در خواب بودند. خدا مار را به جاودانگي پاداش داد. از آن زمان، مار پوست مي‌اندازد و دوباره حيات مي‌يابد، بدون آن كه براي هميشه بميرد. قوم بالوبا در زئير نقل كرده‌اند كه نخستين زن، پس از عمر طولاني و آوردن فرزندان بسيار، مشغول پوست انداختن بود. وي به كوچك‌ترين نوة خود گفت كه نبايد مزاحم وي شود، اما دختر نادانسته، به كلبة وي آمد تا بگويد كه باران آغاز به باريدن كرده است. زن سالخورده كه مشغول تعويض پوست خود بود، كارش متوقف شد و به همين جهت، راز جاودانگي از دست رفت.

اسطورة ديگري كه اصل و منشأ مرگ را به يك اشتباه مرتبط مي‌داند، داستان هوتن‌توت است كه، ايزد‌ ـ بانوي ماه بود و پيام‌آور خود، يعني آخوندك دعاخوان را، همراه با پيامي به زمين فرستاد: «همان‌گونه كه من دوباره بعد از مرگ، زنده مي‌شوم، پس شما مردم جهان خواهيد مرد و دوباره زنده شده و باز مي‌آييد.» آخوندك كُند بود بنابراين، از خرگوش صحرايي خواست كه بدود و پيام را برساند. متأسفانه خرگوش صحرايي زياد باهوش نبود. وي پيام را به گونه‌اي ديگر رساند و گفت كه آنان بايد مثل ماه بميرند و قول دوباره زنده شدن را، فراموش كرد. هنگامي كه از خرگوش علت را پرسيدند، وي اعتراف نمود كه شايستة اين كار نبوده است، اما اكنون دادن قول ناميرايي بيهوده بود زيرا، پيام از جانب خدا را نمي‌توان تغيير داد. نتيجة اخلاقي اين داستان، اين است كه همگان بايد وظايفي را كه بر عهدة آنان محول مي‌شود، به كسي وانگذارند و خود، انجام دهند. اين داستان به صورت اسطوره، يا لااقل بخشي از آن، حالتي كهن دارد و آخوندك دعاخوان، هنوز در آفريقاي جنوبي به عنوان خداي هوتن‌توت‌ها، بازشناخته مي‌شود.

منبع:ریچارد كاونديش،اسطوره شناسي:دايره‌المعارف مصوّر اساطير و اديان مشهور جهان، ترجمه‌ي رقيّه بهزادي، تهران،نشر علم،چاپ اوّل،1387

You might also like
3 Comments
  1. نازنین says

    متن بسیار جالبی بود ممنون

Leave A Reply

Your email address will not be published.