بر اساس داستاني ديگر، روزگاري دختري مادرش مرده بود و نامادري بيرحم با وي، بدرفتاري ميكرد. روزي هنگامي كه بر مزار مادر ميگريست مشاهده كرد كه گور مادر گشوده شد و ساقهاي از آن بيرون آمد، سپس به نهالي و بالاخره، به درختي تبديل گشت. باد در برگهاي درخت ميپيچيد و خشخش ميكرد، درخت به دختر گفت، مادرش نزديك اوست و وي بايد، از ميوة آن درخت بخورد. دختر ميوة بسيار لذيذ درخت را خورد و اندكي تسكين يافت. اين امر، از آن به بعد، هر روز رخ ميداد. نامادري متوجه اين مطلب شد و از شوي خود خواست كه درخت را قطع كند.
درخت، بريده و بر زمين افكنده شد. دختر، تا مدتها بر تنه درخت ميگريست، تا صدايي به گوشش رسيد و يك برآمدگي، كه دائماً در حال بالا آمدن بود را، بر روي گور ديد. اين برآمدگي آن قدر رشد كرد، تا به كدويي تبديل تبديل شد. و در آن، سوراخي وجود داشت كه از آن، شهد ميچكيد. دخترك چند قطره از شهد درخت را ليسيد، آن قطرات، بسيار نيروبخش بودند، اما نامادري دوباره، مطلب را دريافت و كدو را كند و آن را روي تپه انداخت، سپس روزهاي بعد دخترك همچنان گريست و گريست تا صداي چكيدن آب شنيد و چشمهاي كوچك را ديد كه به وي ميگفت از من بنوش! از من بنوش! دخترك اين كار را انجام داد و احساس تازهاي به وي دست داد، اما نامادري پليد دوباره، پدر را وادار كرد كه در چشمه خاك بريزد و چشمه را كور كند. دخترك نزديك گور مادر آمد و گريست. مدتي طولاني آنجا نشست و ملاحظه كرد كه مردي از ميان بوتهها بيرون آمد. مرد درخت افتاده را ديد و متوجه شد كه اين همان چوبي است كه وي در جستجوي آن براي ساختن تير و كماني جهت خود بود. مرد شكارچي بود. دختر به شكارچي گفت كه اين درخت، روزي بر روي گور مادر من رشد كرد. مرد، دختر را از پدرش خواستگاري نمود.
شرط پدر براي شوهر دادن دخترش آن بود كه داماد، براي جشن عروسي يك دوجين بوفالو شكار كند، ولي مرد شكارچي هرگز نتوانسته بود در شكار خود بيش از يك بوفالو به دست آورد. اين كاري دشوار بود. اما اين بار شكارچي، مشاهده كرد كه در ميان بوتهها دوزاده بوفالو در حال استراحتاند، وي يكي از تيرهاي جديد خود را، به كمان گذاشت و پرتاب نمود و همة بوفالوها را يكي پس از ديگري بر خاك افكند. ساعتي بعد، شكارچي آمد و به پدر دختر گفت كسي را بفرست تا گوشتها را به دهكده بياورد. جشن بزرگي برپا شد و شكارچي با دختر ازدواج كرد.
اين داستان نشاندهنده سرسختي زندگي است. روح مادري ستمديده كه كمكم، از نردبام زندگي پايين ميآيد. از انسان به درخت و سپس به يك كدو حلوايي و سرانجام، به يك چشمة قابل محو شدن، تبديل ميشود چوب درخت هنوز ميتواند به عنوان تيري مورد استفاده قرار گيرد كه شكارچي با آن تيري كه، هرگز به خطا نميرود، بسازد. روح شكارچي از روح پليد نامادري نيرومندتر است، به همين لحاظ دوباره، در داستان، مطرح نميشود. در اين داستان پدر داراي روحي ضعيف است، زيرا نميبايستي از فرمان همسر خود پيروي كند. روح مادر آن دختر، قويترين روح است و ميتواند تا به هنگام ازدواج دخترش از وي مراقبت نمايد.
منبع:ریچارد كاونديش،اسطوره شناسي:دايرهالمعارف مصوّر اساطير و اديان مشهور جهان، ترجمهي رقيّه بهزادي، تهران،نشر علم،چاپ اوّل،1387
با سلام
داستان بسیار زیبا و دلپذیری بود و برای امید داشتن و سرسخت بودن در برابر ناملائمات زندگی بسیار قابل استفاده است