اسطورۀ اداپا[1]
ائا در شهر مقدس اريدو[2] آداپا را آفريد تا بر انسان فرمانروايي کند و بدو خردي بزرگ و درايتي تمام بخشيد، تنها جاودانگي را که ويژۀ ايزدان بود، از او دريغ کرد. آداپا هر روز از دژ اريدو بيرون مي زد و در بندرگاه روشن، سوار قايق مي شد و براي ماهيگيري به درياي بيکرانه مي رفت.[3] باد جنوب وزيدن گرفت و قايق او را برگرداند. اداپا از سر خشم، بال باد جنوب را شکست، به طوري که تا هفت روز نوزيد.[4] انو اين رويداد را مشاهده کرد بنابراين اداپا را احضار مي کند. اما پيش از آنکه ادپا عازم شود، ائا به او هشدار مي دهد:
« هنگامي که به پيشگاه انو رسيدي
آنها براي تو نان مرگ خواهند آورد، و تو نبايد از آن بخوري
آنها براي تو آب مرگ خواهند آورد، و تو نبايد از آن
بنوشي.»[5]

سپس اداپا جامه ي سوگواري پوشيد و به راهنمايي ايلابرات[6] پيام آور انو، به دروازۀ آسمان رسيد. در آن جا دو نگاهبان به نام تموز( دوموزي) و نين گيشزيدا[7] را ديدار کرد که به محض ديدنش پرسيدند: «اي انسان، براي که جامۀ سوگواري فرا پوشيده اي؟»
اداپا همانگونه که ائا بدو فرمان داده بود، پاسخ داد:« دو ايزد در روي زمين از بين رفته اند، براي آنان سوگوارم.»
آنان پرسيدند:« کيستند اين ايزدان که مي گويي؟»
اداپا پاسخ داد:« تموز و نين گيشزيدا»
تموز و گيشزيدا از اين نشانۀ احترام شادمان گشتند و اداپا را به حضور انو بردند و شفاعت او را کردند. ايزد بزرگ خشنود گشت و به سهم خويش خواست اداپاي بزرگ را مفتخر کند، پس “خوراک حيات” را بدو تعارف کرد. اما اداپا هشدار ائا را به ياد آورد و از خوردن و نوشيدن امتناع ورزيد و بدين گونه فرصت جاوداني شدن را از دست داد.[8]
اين اسطوره يادآور آزرده شدن از “آدم” براي خوردن ميوۀ درخت معرفت و دانا شدن به خوب و بد است. در اين روايت اداپا با خطايي از خوردن نان و آب زندگي چشم مي پوشد و با امتيازها و محروميت هايي چند به زمين باز مي گردد.[9] اين داستان گناه قصور انسان را در حصول نعمت حيات ابد، از يک سو، به گردن خود انسان و از سوي ديگر به عهدۀ يکي از خدايان که او را به غلط اندرز داد مي گذارد.[10]
😄 thank you so much for this astonishing website me and my class favored this content and penetration