تحت تأثير فرقههاي سرسپردة قرون وسطايي، اعمال ويرانگر شيوا، به عنوان اعمالي نيكوكارانه تلقي ميشود. شيوا و ويشنو از خدايان بلندمرتبة آيين هندويياند. وي آفريننده و ويرانگر شهوتپرست و پارسا، آرام و ديوانه است. اسطورة آندهاكاي نابينا نشان ميدهد كه اين جنبههاي متضاد شيوا، چگونه با هم وفق داده ميشوند.

شيوا داراي سه چشم است و چشم سوم او، در وسط پيشانياش جاي دارد. همسر وي پارواتي، يك بار به شوخي با دست چشمان شوهرش را گرفت و سپس، جهان در تاريكي فرو شد، زيرا سه چشم او، خورشيد و ماه و آتش بودند. هنگامي كه يك قطره از عرق او در چشم سومش ريخت، آن يك قطره تبديل به كودكي نابينا شد، زيرا آبستني، در هنگام تاريكي صورت گرفته بود. وي كه آندهاكا نام داشت توسط ديوي به فرزندي پذيرفته و به راه و روش ديوان بزرگ شده بود. او ميل شديد جنسي به مادر خود پارواتي داشت غافل از اين كه او مادرش است. شيوا او را بر سر نيزة سه شاخة خود به چهار ميخ كشيد و قرنها وي را در همان حال نگاه داشت و با همان چشمي كه او را به وجود آورده بود، ميسوزاند. سپس، او را منزّه ساخت و يكي از خدمتگذارانش شد.
درهم تنيده شدن مطلب، با زناي با محارم، نكته ظاهري داستان و بدين مفهوم است كه شيوا به كساني كه احساس خود را نسبت به خدا نشان ميدهند، ترحم ميكند حتي اگر اين احساس حاكي از نفرت بوده باشد و به سهم خود، قصد شيوا آن است كه آن اعمالي كه در نظر ما بدخواهانه يا مخرب جلوه ميكنند در واقع ما را، به سوي او ميكشانند در مرگي كه انسان را از چرخة دوباره زيستن رها ميسازد يعني از چرخة مرگ و تناسخ كه انسان در آن زنداني است.
منبع:ریچارد کاوندیش،اسطوره شناسی:دایرهالمعارف مصوّر اساطیر و ادیان مشهور جهان، ترجمهی رقیّه بهزادی، تهران،نشر علم،چاپ اوّل،۱۳۸۷