خاكسترهاي بيرون آمده از رگهاي شيوا، خاكستر اجساد است. شيوا در زمين و جاي مرده سوزان زندگي ميكند كه اطراف آن را، شغالهاي پليد و كثيف احاطه كردهاند و حتي در شمايل نگاري تانتري وي بعدها، شكل جسد به خود ميگيرد (تانتري يك فرقة آلتپرستي در هند و تبت است). اينها مفاهيمي از نقش او به عنوان خداي مرگ است. نماد بعدي وي در اين نقش، جمجمهاي است كه به دست گرفته و گاه آن را به عنوان يك زينت بر روي كاكل خود دارد. اين جمجمة برهماست كه شيوا در طي يكي از منازعاتشان جدا كرده بود. جمجمه به سرعت، به دست شيوا چسبيد و وي با آن، به اين سو و آن سو ميرفت و براي گرفتن صدقه به ديگران التماس ميكرد تا آن كه به شهر بنارس رسيد، جايي كه جمجمه فروافتاد. وي در آنجا، به خاطر فرو افتادن و جدا شدن جمجمه از دستش و به كفارة گناه كشتن يك راهب، ضريحي برپا كرد. جمجمه نقشي دوگانه دارد: يكي نماد آدمكشي و ديگر نيرويي است كه شخص را از بدنامي قتل رها ميسازد و اين نقش، داراي مفهومي از مرگ و حيات مجدد است: نقش ماه كه شيوا آن را در كاكل خود دارد، نمادي از مرگ و تولد مجدّد است.

عنصر زينتي موي شيوا، رود گنگ است كه نماد باروري به شمار ميرود و مظهر تولد دوباره و تطهير و نشان متانت و وقار شيواست، زيرا رود گنگ، همانند راه شيري، در آغاز در آسمان جاري بود، تا آن كه پادشاهي كه پسرانش را سوزانده بودند، از وي تقاضا كرد كه به زمين بيايد و آنها را زنده سازد. وي چنين كرد.
اما وي نخست از شيوا تقاضا كرد كه آبشار بزرگ خود را از سرش در هيمالايا، رها سازد تا طرّهاش به زمين برسد. كنگ از جمجمه و داخل موي شيوا عبور ميكند و از ميان مرده را از ميان خاكسترها زنده كرد. گنگ در نقش انسان گونة خود، به عنوان همسر ديگر شيوا شناخته ميشود و مَرْكَبْ او تمساح، يا هيولاي دريايي است.