رسم بيرون شدن از خانه در روز سيزدهم فروردين و سيزده را به شادي سپري كردن نيز از رسوم كهن ايراني و آخرين بخش جشنهاي نوروزي است.شايد جشن سيزده ايراني از اعتقاد هندو اروپايي مايه گرفته كه طي آن در يك جشن دوازده روزه به ويژه در سرزمين هاي اسلاوي مردم در اين جشنها با ماسك حيوانات گوناگون كه نمود ارواح است به رقص مي پردازند و بنابر فرهنگ مردم اين سرزمين ها دوازده روح پليد در تمام مدت سال ستونهايي را كه دنيا بر آن قرار گرفته مي جوند و در دوازدهمين روز سال به پايان مي رسد و هنگامي كه ارواح پليد در سيزدهمين روز اين ماجرا را براي جشن گرفتن ويران شدن زمين به زمين مي آيند زماني است كه ستونهاي زمين خود به خود مرمت مي شوند و مردم به مناسبت شكست ارواح خبيث جشن گرفته اند.

در روايتي ديگر به روايت از دكتر فرهوشي بهرام روز سيزده سال گويا در دوران كهن روز ويژه طلب باران بهاري براي كشتزارهاي نو دميده بود.روز سيزدهم ماه تيرروز و متعلق به تيشتر ايزد باران است و ايزدي است كه چنان كه ديديم به هيئت اسبي سپيد با اپوش ديو خشكسالي در هيئت اسبي سياه مي جنگد و بر او پيروز مي شود.براي پيروزي ايزد باران مردمان بايد در نماز خود از او نام برند تا بتواند بر اپوش پيروز شود و چنينبود كه مردم در سيزدهم فروردين از خانه بيرون مي شدند و به هنگام شكست اپوش گوسفند بريان مي كردند و اين فديه ئي بود براي فرشته باران تا كشت هاي نودميده را از باران سيراب سازد و چنين بود كه مردم در اين روز براي شادماني و تمناي پيروزي تيشتر بر اپوش به دشت و صحرا مي رفتند و پس از اجراي مراسم طلب باران روز را به شادي سپري مي كردند.
منبع:شناخت اساطیر ایران باستان، جان راسل هنیلز،ترجمه باجلان فرّخی،انتشارات اساطیر