در تورات ساكنان غيراسراييلي سوريه و فلسطين، در روزگاران كهن، كنعانيان ناميده ميشدند. تا سال 1929، از اسطورهشناسي كنعاني اطلاعات زيادي در دست نبود تا آن كه در آن سال، در دهكدهاي در سوريه به نام رأس ـ شمرا (اوگاريت باستاني)، كتيبههايي با زباني ناشناخته كشف شد. اين زبان، در روزگار كنوني اوگاريتي نام دارد و اكنون به اثبات رسيده است كه منطقة اوگاريت، يك مركز سياسي ـ ديني كنعاني در شمال سوريه به شمار ميرفته و در دورهاي حدود 1500 تا 1000 پيش از ميلاد، از رواج و شكوفايي خاصي برخوردار بوده است. كتيبههاي بسيار آسيبديده و شكستة آنجا، شامل اشعاري دربارة خداي بعل به عنوان خداي باران و باروري و سوار بر ابرهاست. نام وي در متون غالباً به صورت هداد، توفان ـ خدا آمده است.
متأسفانه از آنجا كه، واكهها به ندرت در كتيبهها به كار رفتهاند، ترجمة دقيق آنها، دشواريهايي را موجب ميشوند و هر ترجمة تازه، تفاوتي چشمگير با ترجمهها قبل از خود دارد. قرائت كتيبهها به دليل ناتمام بودن آنها، غيردقيقاند، و در اين راستا، حدسيات و بازسازيهاي انجام يافته ميبايستي، مد نظر قرار بگيرد. سه داستان اصلي موجود دربارة بعل، ارتباط بسيار كمي با يكديگر دارند، و پيداست كه اين اسطورهها، در طي مراسمي بازگو و بازي ميشدند، و منظور از آن عمل، احياي باروري و زندگي موفق بر روي زمين، و تكرار آنها، موجب احياي پيروزيهاي بعل به شمار ميرفت.