بعد از شكست يم، دومين مشكل بعل، نداشتن قصر يا معبد است. براي كسب رضايت اِلْ و جهت برپايي قصر، وي از افسون دو ايزد ـ بانو استفاده ميكند. الهة نخست يعني آنات بدينگونه توصيف ميشود كه وي با حنايي كه براي زيباسازي هفت دختر كافي بود، خود را ميآرايد و خوشبو ميكند و آرايشي ارغواني مينمايد. اين آمادهسازي، نه به جهت عشق، بلكه ويژة جنگ است. هنگامي كه آنات به مردم شهر كه در دشت زندگي ميكنند حمله ميكند، صحنهاي دهشتناك به وجود ميآيد.
سرها به مانند توپ به زير پاي او ميغلتند،
دستها به مانند ملخ برفراز سر او به پرواز در ميآيند،
دستهاي جنگجويان بهسان ملخهاي خشمگين…
تا زانوان در خون نگهبانان فرو ميرود.
جامة او آغشته به خون جنگجويان ميشود.
وقتي كه آنات به ميزان كافي كشتار كرد، در حالي كه سوار برابرها بود، خود را، با شبنم بهشت و روغن زمين و باران، شستشو داد.
بعل، از اين ايزد ـ بانوي هراسناك است كه تقاضاي كمك ميكند. آنات، ميپذيرد كه اِل اجازة برپايي قصر را بگيرد. ايزد ـ بانو چنين تهديد ميكند كه اگر پدرش اِلْ، يعني گاو نر، رضايت ندهد:
من او را بهسان يك بره، بر روي زمين ميكشانم،
من موي خاكستريش را خونين ميسازم،
من ريش خاكستريش را لختة خون ميكنم،
مأموريت آنات توأم با موفقيت نبود، و اين كه حملة وي به اِل صورت گرفته باشد يا نه، مشخص نيست، زيرا پايان لوحه از دست رفته است. بعل نااميد و مأيوس، از صنعتگر ـ خدايان يعني كوتهار و خاسيس كه در ممفيس مصر ميزيستند، ياري ميطلبد. كوتهار و خاسيس براي بعل، وسايل زيباي منزل را كه داراي پوششهاي زرين و سيمين بودند، ميفرستند (احتمالاً گونههاي متداول در وسايل معبد كنعانيان). بعل و آنات به سوي ايزد ـ بانو آتهيرات، همسر زيباي اِلْ، كه در كنار درياچه نشسته و دوك ميريسد ميروند و آن ايزد ـ بانو غرق در رؤياي عشق هميشگي خود، يعني اِلْ است. آتهيرات از ديدن بعل و آناتِ درندهخو ميهراسد، اما با ديدن اسباب و وسايل زيبا خوشنود ميشود و موافقت ميكند كه به خاطر بعل، با ال به گفتگو بپردازد. در اين زمان، بعل، به ستيغ كوه زفون ميرود. اين كوه محققاً بلندترين كوه ناحيه، يعني كاسيوس است كه امروزه جبلالاقرا نام دارد.
آتهيرات سوار بر الاغي با زين و يراق سيمين و زرين به نزد اِلْ ميرود و ال به اندازهاي شيفتة او ميشود كه نميتواند خواستة او را رد كند.
بدين ترتيب، من بندهاي در انتظار آتهي رات هستم.
اگر آتهيرات كنيزي است كه آجر را شكل ميدهد،
من بردهاي هستم كه ماله را نگاه ميدارد.
بگذاريد خانة بعل به مانند خانه خدايان ديگر برپا شود،
قصري به مانند قصر پسران آتهيرات.
كار ساخت قصر بلافاصله آغاز ميشود و بعل مردد است كه آيا بر ديوارها پنجره بگذارد يا نه، زيرا ميترسد كه دخترانش پيداري («مه») و تالاي («شبنم») از پنجره بگريزند، يا دشمن ديرينهاش يم، از راه پنجره وارد شود. سرانجام وي، به اندازهاي از داشتن اختيارات جديد خود شادمان ميشود كه بر قصر خود پنجره نيز ميگذارد و از ميان پنجره فرياد رعدآساي خود را سر ميدهد.
برچیده از : ريچارد كاونديش،اسطوره شناسي:دايرهالمعارف مصوّر اساطير و اديان مشهور جهان، ترجمهي رقيّه بهزادي، تهران،نشر علم،چاپ اوّل،1387
پس لینک دانلودش کو؟