خوي خشونت بار هر دو راما، هنوز وجود دارد، ولي ويشنو در سومين تجسم انساني خود به صورت كريشنا، آرامتر شده بود. كريشنا در اصل، يك قهرمان جنگجوي حماسهاي است (مهابهاراتا)، وي منهدم كننده، نيرنگباز و دور از اخلاق بود. اما هنگامي كه به عنوان ويشنو معرفي شد، انگيزههاي بيرحمي در وجود او، به همراه اصطلاحاتي فراطبيعي و الهي توجيه شدند. شاهان انساني كه به دست وي به قتل رسيدند، در واقع، ديواني در هيأت مبدل بودند و آنان به قدري زمين را تحت فشار قرار دادند، تا آن كه زمين به كريشنا التماس كرد كه آنان را از ميان ببرد، و به همين صورت بود كه كريشنا به عنوان شاهي انساني تجلي يافت. هنگامي كه كريشنا در ممانعت از نابودي خانوادة خويش قصور كرد، به همان مفهوم نسلكشي و قتل پاراشوراما و نفرينهاي گوناگون پيشين به شمار رفت و به عنوان آخرين راه چاره، و قدرت سرنوشت تلقي شد و همين امر، موجب بخشودن وي گرديد. با استفاده از اين مطالب كلاسيك (كهنوش)، بخشي از ساير موضوعات بازمانده از افسانهاي هند و كريشنا آشكار ميگردد، اما در فرقههاي مذهبي پسين، بر مفاهيمي همچون فريبها و وقتگذرانيهاي عاشقانه در دوران كودكي وي تأكيد شده است.
كريشنا بر زمين آمد تا ديواني را كه به عنوان خدايان شرير ظهور كردهاند، بكشد. وي به هنگام كودكي، يك خداي پنهان بود كه معجزاتش از ديد انسانهايي كه او را فاني تصور ميكردند، پوشيده ميماند، يا فراموش ميشد يا درك و دريافت نميگشت. زندگي وي، از لحظه تولدش، مخاطرهآميز بود زيرا، كامسا، شاه شرير آگاه بود كه سرانجام، قتلش به دست كريشنا انجام ميگيرد. كامسا كوشيد كه نوزاد تازه متولد را بكشد، اما نوزاد را از قصر بيرون بردند و با فرزند گاوچراني عوض كردند، و گاوچران اين كودك را در روستا، بهسان فرزند خود پرورد. كامسا يك غول بياباني را كه داراي شير زهرآگين بود، به نزد كودك فرستاد، تا او را مسموم سازد، اما كريشنا از پستانهاي او نَفَس حيات را مكيد. مار كاليا، فرزندان روستاييان را به هنگام آبستني مادرانشان در بركه يا رود، ميبلعيد، كريشنا در آب فرو شد و بر كلّههاي بسيار كاليا آنقدر رقصيد تا آن كه مار از او درخواست ترحم كرد، و كريشنا با اين شرط كه مار بركه را براي هميشه ترك گويد و هرگز باز نگردد، او را رها ساخت.
زنان گاوچران يعني گوپيها و ماده گاوها، (نمادهاي عشق مادرانه) كه كريشنا شير و كرة آنها را ميدزديد، وي را دوست ميداشتند. كريشناي بالغ، مورد علاقة دختران روستا نيز بود، زيرا به هنگام آبتني جامههاي آنان را ميربود. كريشنا به صورت مرد جواني با آنها، در زير نور ماه، ميرقصيد، اما هر زمان كه يكي از آنان تصور ميكرد كه مورد علاقة كريشناست، وي ميگريخت. جستجو به دنبال عشقي كه در واقع سربهسر آنها ميگذاشت، شايع شد و به صورت استعارهاي از پرستش او به عنوان يك خدا درآمد. بعدها، يك گوپي به نام رادها، به عنوان معشوقة كريشنا، جايگزين گوپيها شد.
سرانجام، كريشنا روستا را ترك گفت و كامسا و ساير ديوان را كشت. پس از منازعات بسيار، به خاطر نفرين يك فرزانه، پسران و اقوام كريشنا، به هنگام شادخواري، يكديگر را كشتند. پاي كريشنا، يعني عضو آسيبپذيرش، بر اثر خطاي يك شكارچي به تصور آن كه آهوست، تير خورد، بدين لحاظ كريشنا زمين را ترك گفت
منبع:ريچارد كاونديش،اسطوره شناسي:دايرهالمعارف مصوّر اساطير و اديان مشهور جهان، ترجمهي رقيّه بهزادي، تهران،نشر علم،چاپ اوّل،1387،ص49

کریشنا هشتمین تعجلی است نه سومین!
دوست عزيز اگر دقت كنيد در متن نوشته شده :«سومين تجلّي “انساني”». ويشنو 10 تجلّي داشته است كه فقط 5تاي آنها به صورت “انسان” بوده است و 5 تاي ديگر به صورت گراز،ماهي و… بودهاند. به هر حال از توجّهتان ممنون.