بعد از مرگ كريشنا، عصر كالي يعني، آخرين و بدترين عصر چهارگانة جهان، آغاز شد. نخستين دوره، يعني زمان غلبة نيكي كه انسان از ميوههاي باغ زمين ثمر ميخورد و زيست مينمود، عصر زرين به شمار ميرفت. پس از كاهش مداوم نيكي و طول عمر، در طي عصر دوم و سوم، ما خود را در عصر كنوني، يعني در عصر بيماري، كفر و گناه ميبينيم. در ميان مرتدان عصر كالي، بوداييگري، كه به توسط هندوان باستان عرضه شده بود، خطر آغازيني به شمار ميرفت و بعد از مرگ كريشنا، ويشنو به عنوان بودا تجلي يافت. بعدها، در اين تجلي، هندوها نظارهگر كوششي جهت آشتي با بوداييگري شدند، اما در واقع، اين پديده، براي بيارزش ساختن بوداييگري نزد هندوها بود. نقل است كه ويشنو براي گمراه ساختن و نابودي انجامين ديوان آمده است، زيرا ديوان تصميم داشتند كه در دين رسمي هندويي حضور داشته باشند. ديوان جذب آيين بودايي شدند، اما بوداييان به صورت پراكنده در ميان ميراها در زمين باقي ميمانند و تا پايان عصر كالي، به ازدياد خود ادامه ميدهند.
در آن لحظه، زمين با آتش و سيل ويران ميگردد و از ميان آبهاي كيهاني، در عصر زرين و نوين، دوباره آفريده ميشوند. در پي اين نو شدن، دورههاي نيستي، به تدريج صورت ميپذيرند و تا پايان جهان ادامه مييابند. براي نمادينه ساختن نابودي عصر اهريمني كالي، ويشنو در تجسم پاياني خود به شكل كالكي نمودار ميشود و به هيأت جنگجويي سوار بر اسب سفيد، پادشاهان بربر را از سرزمين هند ميراند و ساير انسانهاي خوب را نجات ميبخشد و از اين انسانها، نسلهاي عصر زرين پسين، نشأت ميگيرند. تجسم ويشنو به صورت كالكي، پژواكي از عصر باستان است. آفريدهاي كه تخمة انسانهاي خوب را سيل كيهاني نجات بخشيد و به شكل ماهي تجلي يافت، همان صورتي كه بعدها كالكي در آن با نقشماية اسب نمودار ميشود (كه معمولاً در تجلي دهگانة كهن ويشنو وجود ندارد) و گاه، به صورت خود اسب سفيد و نه سواركاري بر اسب سفيد مشخص ميگردد. گاهي تأثير مسيحيت بر اسطورة كالكي نمودار ميگردد، ولي تأثير آن بر تجلي كريشنا، فاقد اعتبار است.
ويشنو همچينن در تجلي جانورسان خود، به صورت مار و پرنده كه مَرْكَب او را تشكيل ميدهند، ظاهر ميشود. همة خدايان هندويي داراي مَرْكَبي هستند: ايندرا، سوار بر فيل سفيد ابرهاست؛ خورشيد اسب نر قهوهاي رنگي دارد؛ آگني بر بز قرباني و برهما برغاز وحشي سوارند. اين حيوانات نه فقط وسيلة جابهجايي خدايان، بلكه وجود آنان، در هر كجا كه باشند، نمادي از آن خدا بهشمارند. اما دو گردونة ويشنو، دو نماد مقدس و متضادند كه هر دو، با جهان الوهيت و جاودانگي در ارتباطند. پرندة گارودا كه وي را در سراسر آسمان حمل ميكند، از تبار پرندة آتش هندو ـ اروپايي است كه اكسير جاودانگي را از بهشت ميآورد و نمادي از خورشيد و روح فناناپذير و الوهيت و نشاني از بيضة زرين است كه همة گيتي از آن رشد و نما يافت. اما ويشنو همچنين در ارتباط نزديك با مار بيكرانگي يعني آنانتا است كه وي به هنگام پگاه، ميان پايان هر عصر كالي و آغاز عصر زرين بعدي، بر آن، ميآرامد. با آن كه مار و پرنده در فرهنگ عاميانة هندي با يكديگر در تضاداند، ولي نمادي از الوهيت و تولد مجدد به شمار ميروند (زيرا مار پوست مياندازد و از نو متولد ميشود) و اين، به مفهوم راز ابديت است. ويشنو با قرار گرفتن در ميان ين دو جانور الهي، حوزة قدرت خود را نشان ميدهد.
منبع:ريچارد كاونديش،اسطوره شناسي:دايرهالمعارف مصوّر اساطير و اديان مشهور جهان، ترجمهي رقيّه بهزادي، تهران،نشر علم،چاپ اوّل،1387،ص54


زیبا نوشتی.به نظر من تنها به یک منبع اکتفا نکن از منا بع مختلف استفاده کن.در کل مطالبی که مینویسی در حکم سپاس است.