ریشۀ لاتینی و ایرانی نام شنبه

ریشۀ لاتینی و ایرانی نام شنبه

جالب است که لفظ شَم-پَت به اوستایی معنی انداختن و کاشتن دانۀ خوردنی می دهد یعنی به همان معنی روز شنبه رومیان یعنی ساتورن (روز ایزد کشت دانه) و ترجمۀ آن است. تکراری بودن نام شمبت (شنبه) در نام روزهای ایرانی گواه آن است که برای آن ریشه و مفهوم ایرانی روشنی در عهد اشکانیان وجود داشته است. لذا با توجه به نام های دیگر روز شنبه در زبانهای اروپایی کهن یعنی روز ساتورن saturn-di و same-di به نظر میرسد نام روز شنبه (سَمپت لاتین) در اساس نه بر گرفته از شبات عبری (به معنی استراحت) بلکه بر گرفته از شَمپَت ایرانی و نیز محتملاً از seme-pat خود زبان لاتین به معنی روز ایزد کشت دانه (ساتورن) بوده است که با گسترش مسیحیت در امپراطوری روم آن را با شبات عبری مطابقت داده و سَمبت تلفظ نموده اند. پی گیری اتیمولوژی کلمات زیر از اتیمولوژی آنلاین انگلیسی ما را بر این نتیجه رهنمون می گردد:

Saturn

Old English Sætern, a Roman god, also “most remote planet” (then known), from Latin Saturnus, originally a name of an Italic god of agriculture, possibly from Etruscan. Derivation from Latin serere (past participle satus) “to sow” is said to be folk-etymology.

sow (v.)

saian), from PIE root *sē- “to sow,” source of semen, season (n.), seed (n.). Figurative sense was in Old English.

seme (adj.)

“covered with a small, constantly repeating pattern,” 1560s, from Middle French semée “strewn, sprinkled,” past participle of semer, from Latin seminare “to sow,” from semen (genitive seminis) “seed” (from PIE root *sē- “to sow”).

pat (adv.)

“aptly, suitably, at the right time,” 1570s, perhaps from pat (adj.) in sense of “that which hits the mark,” a special use from pat (n.) in sense of “a hitting” of the mark. The modern adjective is 1630s.

خرید مجموعه کتاب های تاریخی

You might also like

دیدگاه بگذارید

avatar
  عضویت  
اشتراک برای